دلم گرفته فرشته نجات...

 

گاهي كه دلم



به اندازهء تمام غروبها مي گيرد



چشمهايم را فراموش مي كنم



اما دريغ كه گريهء دستانم نيز مرا به تو نمي رساند



من از تراكم سياه ابرها مي ترسم و هيچ كس



مهربانتر از گنجشكهاي كوچك كوچه هاي كودكي ام نيست



و كسي دلهره هاي بزرگ قلب كوچكم را نمي شناسد



و يا كابوسهاي شبانه ام را نمي داند



با اين همه ، نازنين ، اين تمام واقعه نيست



از دل هر كوه كوره راهي مي گذرد



و هر اقيانوس به ساحلي مي رسد



و شبي نيست كه طلوع سپيده اي در پايانش نباشد



ازچهار فصل دست كم يكي كه بهار است



من هنوز ترا دارم !

 

- چقدر فرق کرده اي !
- خب همه چي فرق کرده. منم مثل همه چيز.
- تو کوچيک شدي ، يا دنيا بزرگ شده ؟
- دنيا تا هميشه، همين دنياست. ريگ همين ريگه. حجم، همين حجمه.
- اما سبز، ديگه سبز نيست. آبي ، آبي نيست.
- قرارمون صحبت از رنگ نبود. يادت هست... گفتي رنگ، واسه چشمها درست شده نه براي دل. خودت گفتي به چشمهات اعتماد نميکني.
- آره، يادمه. ولي ميدوني چيه ؟ يه چيزايي، منو داره ميترسونه. هرچي بيشتر ميفهمم، بيشتر ميترسم.
- خب، طبيعيه. تو داري توي مسيري راه ميري که همه تابلوهاش زنگار گرفته و کسي رو پيدا نميکني که راه درست رو نشونت بده. همه ميگن راه درست همينيه که من توشم. تو راه خودت رو انتخاب کردي و هي داري ميري جلوتر. ميدونم. مبهمه. اين ترسناکه.
- ترسناکتر وقتيه که تو حرف نميزني. از سکوتت ميترسم.
- اما خودت گفتي، براي اين دلتنگي هميشگي، پاداشي جز سکوت نيست.
- براي اين بود که چيز ديگه اي نداشم. دستام خالي بود.
- مثل اينکه حواست نيست. تو بهترين چيزي رو که داشتي بهم دادي.
- نميدونم. به خدا نميدونم. اصلا ... اصلا براي چي اومدم سراغ تو ؟
- چون فکر کردي دلت داره کوچيک ميشه. يادت باشه، تا ريگ همون ريگه، منم همون دلم. از ريگ و از خاک و از سردي خاک نترس. قوي باش ! پاتو محکم بزار روش. همه اين ريگها از نسل تو هستن. باهاشون غريبي ؟
- نه . ازشون نميترسم . باهاشون رفيقم. چون قراره بيشتر عمرم رو باهاشون زندگي کنم. اون موقع، من ميشم تو . اونوقت ميفهمم که چقدر کوچيک بودي يا چقدر بزرگ .
- همون موقع امانتت رو پس ميگيري.
- کدوم امانت رو ؟
- سکوت
همه جا ساکت شد. من موندم و سکوت.
باز هم يه عالم سوال بي جواب.
خسته شدم. فقط راضيم به اينکه هنوز دارم راه ميرم و باکي ندارم.
چراغ نفتي کهنه که ارثيه خاندان نشناخته ام هست، با منه و هنوز خاموش نشده و راه هم هنوز که هنوزه ادامه داره.
مقصدم، شايد، اول يه راهه. يه راه درست.
خدا کنه راه درست ، همين باشه.
بالاخره يه روز ميفهمم... يه روز، يه شب.
آره ...
گيرش ميارم.

به دنبال زندگی!

به دنبال زندگی امادرزندگی هستیم

به دنبال راه و در راهیم

در انتظار لحظه ها اما در لحظه زندگی می کنیم.

ما چه می خواهیم که تا بحال نداشته ایم

و چشم هایمان به آینده سفید مانده ؟

کدام قصه ناتمام ما را به فردا وصل می کند؟

گوش هاچرا از این همه کلمه های گفته شده پر نمی شود؟

چشم هاچراسیرامونی ندارند؟

شوق دیدن کدام صحنهءجدید کدام چهره کدام تصویر

پلک هاراهرصبح از هم می گشاید؟

چند بستنی چند ظرف شاه توت

طعم زندگی را در این تکرارمزه ای دیگر خواهد داد؟

چند باردیگردریا بروی دلت دریائی خواهد شد؟

چند بار کوه را تماشا کنی مقاوم واستوار

خواهی شد؟

در این نگاه های مکرر به کجا رسیده ای

که دریا های نرفته و کوه ها

و درخت های ندیده را جستجو می کنی؟

سفر تو را به کدام نو فرا میخواند؟

در باران چه ندیدی که در کنار رود اتراق می کنی؟

برگ نزدیک ترین درخت را به خانه ات دیده ای

که برای دیدن انبوه درخت ها ساعت ها در جاده میرانی؟

قیافه همسایه ها و هم محلی هایت را درست دیده ای

که برای دیدن آدم های دیگر به آنسوی آبها سفر می کنی؟

باور کن همه بازی پیدا کردن خودمان است

و ما برای گم کردن خودمان افسون دنیا و جاده ها و بازی هایش

شده ایم و از این سو به آن سو می رویم.!!!

 

 

 

                                

 

 

                  
                                 کاش وقتي زندگي فرصت دهد 
                                 گاهي از پروانه ها يادي کنيم

                                 کاش بخشي از زمان خويش را
                                 وقف قسمت کردن شادي کنيم

                                 کاش وقتي آسمان باراني ست
                                 از زلال چشم هايش ترشويم

                                 وقت پاييز از هجوم دست باد
                                 کاش مثل پونه ها پرپر شويم

                                 کاش دلتنگ شقايق ها شويم
                                 به نگاه سرخ شان عادت کنيم

                                کاش شب وقتي که تنها مي شويم
                                با خداي ياس ها خلوت کنيم

                                کاش گاهي در مسير زندگي
                                باري از دوش نگاهي کم کنيم

                                فاصله هاي ميان خويش را
                                با خطوط دوستي مبهم کنيم

                                کاش با حرفي که چندان سبز نيست
                                قلب هاي نقره اي را نشکنيم

                                کاش هر شب با دو جرعه نور ماه
                                چشم هاي خفته را رنگي زنيم

                                کاش بين ساکنان شهر عشق
                               رد پاي خويش را پيدا کنيم

                                کاش با الهام از وجدان خويش
                                يک گره ازکاره دل ها وا کنيم

                                 کاش رسم دوستي را ساده تر
                                 مهربان تر آسماني تر کنيم

                                 کاش در نقاشي ديدارمان
                                 شوق ها را ارغواني تر کنيم

                                 کاش اشکي قلب مان را بشکند
                                 با نگاه خسته اي ويران کنيم

                                کاش وقتي شاپرک ها تشنه اند
                               ما به جاي ابرها گريان شويم

                                کاش وقتي آرزويي مي کنيم
                                از دل شفاف مان هم رد شود

                                مرغ آمين هم از آنجا بگذرد
                                حرف هاي قلب مان را بشنود 

                
      

              
                      

               
             

                      
                      

               
               

                   
             

                  
                  

             
        

              
                    

                
       

                    
                

              
                 

                   
                    

                   
       

پری کوچک غمگین

من پری کوچک غمگینی

را می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد

و دلش را در یک نی لبک چوبین

می نوازد آرام آرام

پری کوچک غمگینی که

شب از یک بوسه می میرد

و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد.

*******