نغمه های دلتنگی

گاهی در مسيرتقدير به کساني بر مي خوري که هرگز از وجودشان آگاه نبوده اي ! بعضي از همين آدمها چطور تمام زندگي ات را زير و رو مي کنند؟ و تو خيلي چيزها را از درون آنها بيرون مي کشي و خودت را کشف مي کني !! ساده است اما فکرش را که مي کني مي بيني چطور همه چيز توي اين دنياي غير حقيقي بهم پبوند خورده است ...

... پاي در اين راه نهادم و هنوز

در پي يافتن واژه ي زيباي سعادت

و رها گشتن از اين بهت غم آلود
در تکاپوي رسيدن به کجا آبادم ...

و نمي دانم...

در اين شهوت بي وقفه روييدنم

اما بخت مدفون شده ام ،
ميوه ي شاخه ی چه درختي است ؟!!

عاقبت،

چه کسي تيزي دندان حقيقت

به تن ميوه نورسته اميد،

فرو خواهد کرد؟

من نمي دانم....

شايد روزي قلبم را كه در گوشه ي از دنيا جا گذاشته ام، در پشت آن ديوارهاي متروكه شهر پيدا كردم و براي هميشه سپردم به چشمهاي يک غريبه ...!

باران باشد

توباشي

يک خيابان بي انتها باشد.....

دوست!!!

                    

تا شقایق هست زندگی باید کرد...

                 

باران هم بدون آميختن با قطرات اشک من

 

بر زمين ريخت  و به جريان آب پيوست .

آفتاب با ملايمت خاصي بر صورتم مي تابيد

 

از او پرسيدم : دليل اشکم چيست ؟

 

او هم بدون جوابي به من به ابديت خود پيوست .

از پرندگان در حال پرواز پرسيدم :  دليل اشک من چيست ؟

 

آنها هم بدون توجه به سوالم به دنبال رزق و روزي خود رفتند .

تنهايي در کنار رودخانه نشستم و در افکار خود فرو رفتم .

 

پاسخ به سوال خود را در تمامي طبيعت يافتم

 

زندگي بدون هدفي وجود ندارد .

 

بعضي با موفقيت و بعضي با شکست مواجه مي شوند

اشک براي سرنوشتي مي ريزيم که بر هيچ کس آشکار نشده .

 

دنبال پاسخي به سوالي هستيم که جواب ندارد

 

و در آخر مي گرييم  -  براي نامعلوم

 

غرق در تماشاي حرکت زيبا و يکنواخت رودخانه بودم که به ناگاه سوال خود را تکرار کردم :

 

چرا گريانم ؟

 

به خاطر اينکه در اين زندگي پهناور تنهايي به دنبال حقايقي هستي که بر تو آشکار نيست .

از درخت سالمند پرسيدم : آيا هميشه گريان خواهم بود ؟

 

او در جوابم گفت : دليل بودنت را بياب و به زندگيت جهتي بده

برگي بر صورتم افتاد و اشکانم را پاک کرد

 

برگ را به دست گرفتم و مبهوت طراحي و پيچيدگي آن شدم

 

برگي از يک درخت ، در بازوان باد .

 

شسته شده در زير باران ، در تماس با گرماي آفتاب

 

و رودخانه در حال حرکت .

زندگي به راه خود ادامه مي دهد . . .

اما يادمان باشد

زندگي را ، زندگي بايد کرد

 

خدایا تو بر کار خیرم بدار

برگ دوم

بهنام برای بازگشایی هر چه سریعتر موسسه فعالیت گسترده ای را با یاری دوستان وآشنایانش آغاز می کند.آخرین برنامه اش بازارشمعی است که به مناسبت عید در منزلش ودراتاق خودش به مدت سه روز برگزار می کند.

به راستی با ان وضعیت وخیم فروش یک عدد شمع ارزش آن رادارد که بهنام سر پا بایستد واستراحت نکند؟!

واودرجواب محکم وقاطع می گوید:

پول یک عددشمع برابربایک لیوان آب است اگرهرکس یک لیوان آب کمک کند

دریایی خواهدشدکه به مریض هاکمک کنیم.

آن شب بعدازرفتن دوستان وآشنایان حال بهنام منقلب می شود.                                                 پدر ومادر تاصبح بر بالینش می نشینند

اذان صبح بهنام با لبخندی خانه راترک می کند                                                                             ودر مسیربیمارستان برای همیشه با این دنیا وداع می کند

شمع زندگی کوتاهش بعد از فقط بیست ویک بهاردر خانه بافروش شمع های تزئینی

به نفع بیماران سرطانی خاموش می شود.

اما نوری را در دل اطرافیان بر جای می گذاردتا گروهی بصورت خودجوش راه او را ادامه دهند

اینک موسسه خیریه بهنام دهش پور به عنوان مرکز یاری رسانی                                                  به مصیبت دیدگان این بیماری افتخار می کند.

                           خوشا به حال بهنام و بهنام ها

 

آنان که صحنه هایی جاویدساختند و رفتند...

آن یاس های کبود که تنها یک سحر میهمان مابودندآنان که رنج دردرالمس کردند

و بااستواری تا نهایت عشق ماندند...

عاشقانی که دستان یاری بخششان را مرهمی برای دردهاکردند

به خیریه بهنام دهش پور خوش آمدید

دردوغم از دیوار می بارد اما عکسهای اوبه دلت امیدمی دهد

ولبخندش روحت را نوازش می دهد

نگاهش زندگی را برایت به ارمغان می آورد

به عمق چشمانش که خیره می شوی آرام می گیری و دردهایت را فراموش میکنی

بیماران همه راضی اند وبر لبانشان دعای خیر است

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست

هرکسی نغمه خود خواند واز صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

و نغمه او نغمه زندگیست...

تقدیرش چگونه او را تنها با عمری به کوتاهی یک لبخند این گونه جاودان ساخت؟!

این را تنها او می داند و خدایش وخلوت هایش...

خلوت هایی که او با خالق هستی بخش داشت

صدای نجوا ها وراز ونیازش در آسمان ها می پیچد

 ملایک بودند که دست او را گرفتند...

شاید بهنام زمینی نبود که روی زمین نماند

اما اسمش همیشه و همه جا خواهد ماند...

او همیشه زنده است...

صدایش را می شنوم...

با خنده ای دستش را بلند کرده نگاهم می کند و می گوید:

خدایا تو بر کار خیرم بدار

آمین

 

 

 

 

 

                   

 

خدایا تو بر کار خیرم بدار

برگ اول

وارد سالن که می شوی                                                                                                       غم راباتمام وجودت لمس می کنی                                                                                         در نگاه ها  حرفها  سكوت ها                                                                                              حتي در لبخندها غمی گنگ پنهان است.

کودکی می گرید زنی از درد به خود مچاله می شود

مردی با بغض به دستهایش خیره شده                                                                                 وجوانی که به تلخی ساعتش را نگاه می کند...

به تابلوهای روی دیوار نگاه می کنم                                                                                            در چشمانم خیره شده به من زل می زند و می خندد                                                             چه صلابتی در چشمانش موج می زند                                                                                صداقت از نگاهش می بارد                                                                                                 انگار  نه انگار که فقط بیست ویک بهار میهمان این کره خاکی بوده                                                                                                                                       

گویی خودش طالعش را می دانسته که این گونه با لبخند چشم از دنیا بسته

حتما می دانسته که همیشه زنده می ماند

تا زندگی هست او هم هست

کاش جای او بودم

کاش جای او بودیم

زنده و پر از عشق...

از بهنام حرف می زنم پسری مهربان وورزشکار و عاشق دوستان.

هفده بهار بیشتر از عمرش نگذشته بود                                                                                   که دراثرضربه ای به کبدش احساس ناراحتی کرد

با مراجعه به پزشکان مشخص شدکه او سرطان کبد دارد!

وباید تحت عمل جراحی قرار گیرد.

درابتدابسیارناراحت می شود اماپس از دقایقی سکوت می گوید:

شاید خواست خداباشد من بااین بیماری مبارزه می کنم

درمان را شروع می کندپس ازاولین جراحی با امید بهبودی کامل ازجابرمی خیزد

امادرمان هابی فایده است                                                                                                   دردومین جراحی مشخص می شود که اوبه سرطان ریه هم دچارشده است.

سه سال درانگلیس و سپس در آمریکا دوره های درمان رامی گذراند.

در این دوران بود که فکری مثل خوره روح حساسش را می آزرد.

پس روزی به پدر ومادرش می گوید :                                                                                       من فکر می کنم درد نداشتن کمترازدردسرطان نیست.

دلم می خواهدبرای مردمی که سرطان دارنداما پولی ندارندکاری بکنم.

درکانادا به بازدیداز چندموسسه ءخیریه می رود                                                                            وباعزمی راسخ و نگاهی روشن به آینده به وطن باز می گردد

                                                                                                                                  موضوع را با پزشک معالجش مطرح کرده و به پیشنهاد او                                                              به دیدن بیمارستان شهدای تجریش می رود                                                                               و می بیند که بیماران سرطانی درساختمانی نیمه تمام برای درمان صف کشیده اند.

بهنام تصمیم می گیرد فعالیتش رادراین ساختمان شروع کند                                                          وازهمان دوران بنای موسسهء خیریه

بهنام دهش پورگذارده می شود.

بازار چه های خیریه کنسرت پیانو و...

 

 

 

 

       

 

 

 

 

 

نغمه های دلتنگی

 

از بن بست کوچه هاي غربت زده مي ايم
از ان خزان که از کران تا بيکران ابريست
امده ام تا سجده بر آستان اهورايت گذارم
امده ام تا تو باران اخلاص را بر نمکزارهاي قلبم جاري سازي
در اين هامون بيکران
اي بي نياز
اي که سرنوشت همه خواسته هاي انسان هستي
از سپيده دم نگاهت جان ميگيرم
در آزمون سخت زندگي بي تابانه مي خواهمت
آمده ام تا دور از خاکيان
به تمناي حضورت دريايي شوم
تو را در کوچه هاي بي انتها مي جويم
تو را در خلوت آبي چادر نمازم مي جويم
الها
به نام اهورايت
تا بنفشه زارهاي بي حصار اوج ميگيرم...........................