مثل هیچکس!

بی تو چه کسی رفیق دلتنگی ها وتنهائی هایم خواهد بود؟

آنگاه که به تو می اندیشم زیباتر می شوم

عاشق تر می شوم.یاد تو مرا بارور می کند.

با تو به ایمان میرسم با تو خدا رابهتر احساس می کنم.

چهره ات را همیشه آرامشی ژرف به وسعت آسمان پوشانده است.

آرامشی که مرا وادار می کند تا تمام درد هایم را فراموش کنم

و صدایت صدای خوش تو آنگاه که مرا تشویق به ماندن و مبارزه

میکنی زیباترین ترانه ایست که درتمام زندگیم شنیده ام.

و من اینجا در کنج دنج تنهایی ام به تو می اندیشم.

به تو که در لحظه های بیکسی همه کسم شدی.

ودراوج بی پناهی تنها رفیقم بودی.

هیچکس مثل تو رفیقم نبودونیست.

هیچکس مثل تو دست گرم رفاقت را نمی شناسد.

و هیچکس مثل تو جای امن عشق را بلد نیست.

هیچکس مثل تو به من یاد نداد که اگر تنهاترین تنهایان شوم

باز هم خدا هست.

ای دیر آمده شتابان مرو که هیچکس برای من مثل تو نیست!

 

کاش مثل آسمان بودم...

خوش به حال آسمون كه هر وقت دلش بگيره بي بهونه مي باره به كسي توجه نمي كنه از كسي خجالت نمي كشه مي باره و مي باره و اينقدر مي باره تا آبي شه .. آفتابي شه ...!!! کاش ... کاش مي شد مثل آسمون بود كاش مي شد وقتي دلت گرفت اونقدر بباري تا بالاخره آفتابي شي بعدش هم انگار نه انگار كه بارشي بوده

نغمه های دلتنگیم

 

                    هيچگاه هيچکس ندانست که در پشت چهره من چه ميگذرد
                    و با دل طوفان زده خويش چه ماجرا هايي دارم.
                    هنوز بغضي کهنه در هواي آن اخرين ديدار جا خوش کرده بود که رفتي
                    پنداري! تقديري بود اين ماندن بي تو
                    قسمت را گريزي نيست.
                    اما چرا در آن هواي ابري نا گفته هاي دل!مجال باريدن به من خسته را ندادي؟
                    اصلا توبگودر هاي و هوي رفتنت دل تو براي سکوت دل من به اندازه يک پرواز
                    ققط يک پرواز تا سور ستاره ها تنگ شد؟
                    دل دل نکن.
                    من که نه گفتن تو را هيچ وقت به دل نگرفتم!
                    اصلا ميداني که من مدتهاست که ديگر خيلي چيزها را به دل نميگيرم؟
                    ميپرسي از کي؟
                    از همان زمان که بال پرواز پروانه به جرم زيبا بودن آذين دفترچه هاي سنگي 
                    شد  و کسي براي غربت آن گريه نکرد
                    لحظه اي هم سکوت نکرد!
                    از همان زمان که....................
                    بگذريم
                    بگمانم گمان کردي فراموش کردم قرارمان بر اين بودکه ديگر در ابري ترين هواي
                    دستنوشته هايم هم باراني نشوم!..................

                  

همیشه میگفتی مثل یه ماهی میمونی که از آب بیرونه....
 اما من هیچوقت بهت نگفتم ....

من همون آبی هستم که ماهی دلت رو میتونی بندازی توش

بدون این که وحشت اینو داشته باشی

که یه روزی ماهی دلت رو از دریای وجودم بیرون بندازم

 چرا ما آدمهاهیچوقت.....

اون کسی رو که از همه بیشتر دوستمون داره نمیبینیم

و میریم دنبال یه رویا....

رویایی که شاید هیچوقت حقیقت پیدا نکنه ...